Hangi milletten olursa olsun, “millet olarak değerimiz, ağırlığımız, gücümüz olsun, önüne gelen bizi köprü yapıp, yol yapıp çiğnemesin” diye düşünenler, birlik olup dayanışmalıdır. Bir araya gelip söylem ve eylem birliği edebilmeliler. Böyle olmayan milletler her zaman küçük ve güçsüz kalırlar. Küçük ve güçsüz toplumlar, güçlü toplumlar tarafından ezilip sömürülürler.

Konuya başlamadan önce,  “Alayföa”nin ne anlama geldiğini bilmeyen arkadaşlarım için belirtmek istiyorum; “Alayföa”, Kafkas mitolojisinde Abazaca kökenli bir kelime olup  “Saygı-Örf-Adet”  anlamını taşımaktadır. Adigeler ve Abazalar saygınlıkları, misafirperverlikleri ve adetleriyle göz önünde bulunurlar. Bunların, şahsım adına atalarımızdan, dedelerimizden beri süregelmiş günümüzde yaşattığımız -ya da yaşatmaya çalıştığımız- ve geleceğe bırakabileceğimiz en büyük ve en değerli hazine olduğunu düşünüyorum. Bu noktada bir soru takılıyor aklıma…

Abazalarda toplumsal hayat devam ederken zaman zaman bireyler, aileler veya sülaleler arasında Apsuvaraya uygun olmayan çok üzücü olaylar meydana gelebiliyordu. Bir takım faktörler, anlık kızgınlıklardan stresli ortamların, düşünülmeden atılan adımlardan keşmekeş halini alan durumların oluşmasına, insanların ruh hallerinin bozulmasına ve devamında da hata yapmalarına sebebiyet veriyordu. Cinayet, yaralama, kavga vb. Apsuvaraya aykırı davranışlar; tarafların aralarında serinliklere, dargınlıklara, kavgalara, cinayetlere ve hatta kan davalarına dönüşebiliyordu. Bu ve benzeri durumların oluşmaması adına, toplumun menfaatlerini önceleyerek düşünebilen, tek bir aile gibi hareket edebilen saygın ve onurlu bireyler, doğal hukuk mekanizmalarını hayata geçiriyorlardı. Toplumda engin tecrübe ve birikime sahip büyükler ile onlara hizmet edecek ve danışacak küçükler bu mahkemeleri meydana getiriyorlardı.