Bir büyüğümüz, “Yüzölçümü ve nüfus itibarıyla Abhazya küçük bir ülke, ancak yetiştirdiği kahramanlar bakımından zengin ve büyük bir ülkedir” der.

Bu anlamda baktığımız zaman, Dırmit Gulya Abhazya’nın kültürel anlamda en büyük kahramanıdır.

Dilimizin gramer yapıları, aynı anlamda ortak sözcüklerin çokluğu, tarihi yazılarda karşımıza çıkan azımsanmayacak sayıda belge, ortak bir coğrafya ve kültür… Sadece bu kadarını alıp incelesek bile, Apsuva ve Adigelerin kanla, canla kardeş olduğunu sağa sola çekmeye fırsat vermeyecek kadar açık bir şekilde bize gösteriyor.

Hangi milletten olursa olsun, “millet olarak değerimiz, ağırlığımız, gücümüz olsun, önüne gelen bizi köprü yapıp, yol yapıp çiğnemesin” diye düşünenler, birlik olup dayanışmalıdır. Bir araya gelip söylem ve eylem birliği edebilmeliler. Böyle olmayan milletler her zaman küçük ve güçsüz kalırlar. Küçük ve güçsüz toplumlar, güçlü toplumlar tarafından ezilip sömürülürler.

Konuya başlamadan önce,  “Alayföa”nin ne anlama geldiğini bilmeyen arkadaşlarım için belirtmek istiyorum; “Alayföa”, Kafkas mitolojisinde Abazaca kökenli bir kelime olup  “Saygı-Örf-Adet”  anlamını taşımaktadır. Adigeler ve Abazalar saygınlıkları, misafirperverlikleri ve adetleriyle göz önünde bulunurlar. Bunların, şahsım adına atalarımızdan, dedelerimizden beri süregelmiş günümüzde yaşattığımız -ya da yaşatmaya çalıştığımız- ve geleceğe bırakabileceğimiz en büyük ve en değerli hazine olduğunu düşünüyorum. Bu noktada bir soru takılıyor aklıma…